Te midden van een chaotische wereld die onderhevig is aan een steeds sneller veranderend wereldbeeld, is onze maatschappij geworden tot een polariteit van de natuurlijke leefomgeving. Door de houding die deze maatschappij hanteert, begint de aarde uitgeput te raken en worden wij geconfronteerd met problematiek die voortkomt uit deze zelfde houding. De voornaamste problemen zijn energetisch van aard en hebben betrekking op het klimaat met een negatief effect op onze directe leefomgeving. Het verbranden van fossiele brandstoffen ten behoeve van energie brengt verschillende implicaties met zich mee. Niet alleen worden deze grondstoffen met de dag schaarser, tevens vindt hierdoor een nog steeds toenemende uitstoot plaats van schadelijke stoffen binnen onze atmosfeer. Rapportages van het IEA, IPCC en KNMI concluderen een groot dilemma met mogelijk extreme gevolgen als er niet snel ingegrepen wordt binnen het menselijk handelen.

Dit is wat onder andere leeft in de ‘zeitgeist’ van dit moment. De aarde spreekt ons aan op ons verantwoordelijkheidsgevoel en het is aan ons om daar gehoor aan te geven. Om tot oplossingen te komen is het tijd om vanuit ieder vakgebied onze ‘manier van doen’ te heroverwegen. Zo wordt ook de bouwwereld hierdoor beïnvloed en wordt het tijd onze conventionele manier van bouwen in het daglicht t plaatsen van deze tijd.

Het vakgebied architectuur impliceert naar mijn mening verantwoordelijkheid en als architectuur een weerspiegeling is van de maatschappij waarin we leven is mijn vraag; hoe architectuur op een positieve manier kan bijdragen in de zoektocht naar oplossingen binnen de energie- en klimaatproblematiek? Om tot oplossingen te komen zijn nieuwe ideeën, visies en denkbeelden nodig.

‘Klimaatinteractieve architectuur’ is een persoonlijke in ontwikkeling zijnde visie en antwoord op deze vraag.

De capaciteit van de verschillende klimaatfactoren is energetisch van aard en kan een bijdrage leveren aan de energievoorziening van gebouwen. De luchttemperatuur, zonneschijn, wind, neerslag en vocht zijn pure vormen van energie die overal om ons heen aanwezig zijn.

Zo levert één uur zon genoeg energie om alle menselijke activiteit op de aarde voor één jaar in werking te stellen.

Door vormgeving en materiaalgebruik in harmonie te brengen met het potentieel aan energie, die gelegen is in de verschillende klimaatfactoren, kan er geprofiteerd worden van de gratis energie die zij ons toereiken. Gebouwen worden zelfvoorzienend en zullen uitgerust zijn met een eigen elektriciteitscentrale, eigen waterzuivering, eigen warmtevoorziening, eigen koelingsysteem, ze zullen optimaal geïsoleerd en optimaal geventileerd zijn. Er ontstaat hierdoor als het ware een ‘zelfvoorzienend organisme’, een samenwerkende entiteit als gebouw waarbij vorm en functie samenvloeien met de technische installatie. Op deze manier zullen gebouwen in de toekomende tijd losgekoppeld worden van het energienetwerk en transformeren van energieconsument naar energieproducent.

De gevel of de huid van het gebouw zal hier een grote bijdrage in gaan leveren gezien het feit dat deze de directe scheiding vormt tussen het binnenklimaat en het buitenklimaat. De traditionele gevel zal transformeren naar een (klimaat) interactieve huid of gebouwomhulling, bestaande uit permeabele membranen of cellen die reageren op omstandigheden van het binnen- en buitenklimaat. Hiermee kan het binnenklimaat gereguleerd worden in overeenstemming met de wensen en eisen van de gebruiker.

“Klimaatinteractieve architectuur houdt zich bezig met de capaciteit van het klimaat en gebruikt het potentieel wat daarin gelegen is om in overeenstemming met de functie tot vormgeving en materialisatie te komen. Met als doel, een energetische omzetting te bereiken ten behoeve van het gebouw en de gebruiker. Hiermee is het holistisch van aard, zelfvoorzienend in de energievraag, functionerend als een organisme, gevoed door het klimaat”.